De weg kwijt

De weg kwijt

Volgens de laatste gegevens is zeven procent van de Dilbeekse bevolking is direct betrokken bij (iemand met) dementie. Of het nu gaat om je partner, je (groot)ouder, een buurman of -vrouw, of een goede vriend(in), als je naaste of jijzelf getroffen wordt door dementie is het een ingewikkelde opgave om daarin de juiste weg te vinden.

In 2011 heb ik meegeholpen bij het project Dilbeek – dementievriendelijke gemeente, en veel gesprekken gevoerd met ouderen met dementie en hun familie. En nu, in 2018 is er gelukkig al veel meer ondersteuning mogelijk. Veel van de initiatieven die toen opgestart zijn, bestaan nog steeds en ontwikkelen zich steeds verder. En daar ben ik heel blij mee, want ouderen met dementie zouden toch zo lang mogelijk in hun eigen leefomgeving willen en moeten blijven.

Er bestaan praatgroepen, informatie-avonden, er wordt hulp in de huishouding aangeboden, er zijn sportieve en culturele activiteiten, en ook het dagverzorgingscentrum in Breugheldal is een fijne dagbesteding voor mensen met dementie. En een goed gesprek met een maatschappelijk werker is dus een verstandige keuze, zodra het duidelijk is dat er sprake is van dementie.

De vergrijzing van Dilbeek is natuurlijk niet tegen te houden en zo zullen in de loop der jaren steeds meer ouderen, waaronder ook meer ouderen met dementie, in onze gemeente hun weg moeten vinden. Het is dus belangrijk om deze positieve trend door te blijven zetten en ervoor zorgen dat er genoeg ondersteuning blijft bestaan.

dementie

Advertenties
Fietsavontuur

Fietsavontuur

Morgen is het zo ver, dan gaat mijn lieve tienerdochter Emma op weg naar het avontuur en de middelbare school. Vorige week hebben we de route naar school met de fiets al eens geoefend. Maar dan met een fotograaf en een journalist van De Standaard. Ze wilden samen met Emma eens kijken hoe gevaarlijk de fietsroute naar school eigenlijk is. Natuurlijk fiets ik zelf regelmatig naar Brussel (zo’n elf kilometer), dus ik ben me bewust dat het avontuurlijk fietsen is in Dilbeek en Brussel. Maar voor mijn kinderen is dat toch anders. Hen mag niks overkomen, zij moeten altijd onbeschadigd blijven. Helaas is de realiteit anders. De grootste risico-groep zijn fietsers tussen de 11 en 14 jaar. Ze worden over het hoofd gezien door de haastige auto-bestuurder, rijden per zich per ongeluk in de dode hoek van een vrachtwagen of bus, en zijn snel afgeleid door andere dingen op straat. Veel ouders zetten hun kinderen dus liever met de auto af aan school. En het liefst zo dicht mogelijk bij de schoolpoort. Ik begrijp dat wel, maar het lost niks op. Meer verkeer rond scholen zorgt alleen maar voor meer risico voor die kinderen die wel met de fiets komen.

Ik kom uit een land waar de fiets al heel lang koning is. Als je als tiener door je ouders afgezet werd aan school, was je een uitzondering. De fiets had je nodig om je vrijheid te bewaken, want je kon zelf beslissen wanneer je waar naartoe wilde gaan. De fiets en de vrijheid van het fietsen was een stukje opgroeien, een manier om een gezonde afstand te nemen van je ouders.

Maar in datzelfde land is het fietsen wel een stuk gemakkelijker. De fietser en de auto krijgen allebei hun eigen ruimte, waardoor er geen gevecht van de sterkste nodig is. En ook de voetganger wordt gerespecteerd.

In Dilbeek is fietsen een stuk ingewikkelder. Fietspaden langs de Ninoofsesteenweg zijn slecht onderhouden, gevaarlijk en vol mogelijke conflictpunten. Een voorbeeld van een recent ongeluk is waarschijnlijk nog bij iedereen bekend, toen een klasgenootje van mijn dochter Emma werd aangereden door een bus. Er werd een petitie opgestart om ervoor te zorgen dat het kruispunt veiliger zou worden, maar bijna zes maanden later is er nog niks gerealiseerd. En diep van binnen ben ik daar kwaad over. Zijn er geen vrijwilligers die tijdens de drukste periode (tussen 7:45 – 8:30 en 16:00  – 17:30) kunnen helpen bij het oversteken? Zouden wat extra verkeerslichten, zelfs tijdelijke oranje waarschuwingslichten, niet realiseerbaar zijn op korte termijn? Ook al wordt er – in stilte – gewerkt aan een oplossing, dan nog gaan er vanaf vandaag weer veel kinderen te voet of met de fiets naar school.

Veel andere wegen in Dilbeek worden nu “aangepakt”. Er komen gekleurde delen voor fietsers, soms iets meer ruimte en ook naar kruispunten wordt al iets kritischer gekeken. Maar we moeten nog veel verder gaan. Voor fietsers is Dilbeek een wit blad waar nu echte fietswegen op getekend moeten worden. Waar fietsers – vooral de jonge fietsers onder ons – er zeker van kunnen zijn dat ze niet van hun sokken gereden worden. En ik zou dolgraag beginnen met tekenen.  Wie wil me daarbij helpen?

20180901_091451

Veilig gevoel

Veilig gevoel

Afgelopen zomer heb ik een droom kunnen verwezenlijken. Met mijn hele gezin hebben we twee prachtige landen in Afrika bezocht: Botswana en Namibië. Het plannen begon al een jaar van te voren, en het sparen voor de reis nog veel eerder. Maar ons huis zo lang onbewoond achter laten, daar maakte ik me zorgen over. Natuurlijk kan je extra politie toezicht vragen hier in Dilbeek. En wij vragen meestal de buren om onze brievenbus leeg te halen en geven ze een sleutel van het huis voor het geval er iets zou zijn.

Deze vakantie was dat niet anders. En omdat ik regelmatig via sociale media mijn ervaringen in Afrika deelde, konden de buurman en buurvrouw zien hoe het met ons ging. Op hun beurt lieten ze me dan weten dat alles in orde was (iets waar de politie natuurlijk geen tijd voor heeft) en bleef ik op de hoogte van gebeurtenissen in Dilbeek (de enorme droogte, de storm die daar op volgde). Het was zo fijn om te weten dat alles goed was en er op kunnen vertrouwen dat je buren voor je huis zorgen.

Een goede relatie met je buren is cruciaal als je veilig wilt blijven voelen. Dat geldt als je niet thuis bent (op vakantie, weekendje weg), maar ook als je er wel bent. Samen zie je vaak meer, en een verdachte persoon wordt veel eerder opgemerkt als je op elkaar let en met elkaar praat. Initiatieven zoals buurtfeestjes, buurtbarbecue’s maar ook gewoon het contact op straat zorgen voor meer veiligheid. Zo wandelde ik enkele keren met een andere buurvrouw door een donker stukje Dilbeek omdat ze zich daar niet veilig voelde. Een kleine moeite voor mij en zo veel fijner voor haar.

Dat is het WIJ-gevoel, dat je er niet alleen voor staat, maar samen stand houdt in een veiliger Dilbeek.

thuis

Op weg naar…

Op weg naar…

Veel mensen in mijn directe omgeving zijn zich er niet van bewust, maar ik kom uit een politiek nest. Mijn vader was ruim 16 jaar lid van de gemeenteraad van Apeldoorn (ruim 160 000 inwoners), waarvan 6 jaar als schepen (wethouder). Ik maakte van dichtbij mee wat het betekent om een politiek figuur te zijn en leerde veel van mijn vader: hoe belangrijk het is om te luisteren naar mensen, waarom er soms (lees: vaak) compromissen gesloten moeten worden, en nog veel meer. Ik groeide op als “de dochter van” en was altijd op de hoogte van lokale politieke onderwerpen en discussies.

Waarschijnlijk overval ik je ermee, maar zou jij...

Ik verhuisde naar het buitenland en stichtte daar mijn eigen gezin. Maar hoe meer ik me wortelde in Dilbeek, hoe meer het begon te kriebelen. Er waren zo veel zaken die ik zou willen helpen verbeteren. Dus toen er eerder dit jaar aan mij gevraagd werd of ik me kandidaat wilde stellen voor de gemeenteraad van Dilbeek, kon ik zonder aarzelen daar “ja” op zeggen. Het was tijd om mijn verantwoordelijkheid te nemen en het politieke avontuur aan te gaan.

Volgens het juridisch woordenboek is een politieke partij een vereniging van personen die dezelfde normen, waarden en belangen delen en daarvoor opkomen. En daar ben ik het volledig mee eens. Toen ik 16 jaar was, werd ik lid van de jonge Christen Democraten en sindsdien is het de enige politieke partij waar ik mij thuis voel. Samen ben je sterker dan alleen en samen kan je ideeën en plannen realiseren.

De laatste maanden en weken werk ik met mijn medekandidaten aan ons programma en onze toekomstvisie voor Dilbeek. Daardoor wordt nog duidelijker dat CD&V Dilbeek een groep mensen is waar ik mezelf kan zijn en dat mijn medekandidaten en bestuursleden vanuit dezelfde positie denken als ik. De Christen Democratische visie waar ieder mens gelijk is, waarbij je vooruit denkt, bruggen bouwt en luistert naar de ander. Dus niet zo veel mogelijk handjes schudden en alle mogelijke recepties en eetfeesten afgaan. Nee, echt mensen leren kennen door in gesprek te gaan.

De komende tijd zal ook ik op pad en in gesprek gaan. Op zoek naar de kritische burger. De burger die me eerlijk en duidelijk kan vertellen wat hem of haar dwars zit. En ik roep dus iedereen op die deze blog leest om zijn/haar mening te delen. Want samen weten we meer en kunnen we meer realiseren. Mijn doel is te werken aan een Dilbeek met toekomst, niet Dilbeek uit het verleden. We moeten vooruit denken, niet achterom kijken.

Ik heb een goed gevoel over de verkiezingen in oktober. Veel mensen in mijn omgeving zijn op zoek naar verandering en verbetering. Indien CD&V de grootste partij zou worden in Dilbeek zou die verandering ook werkelijk plaats kunnen vinden.

 

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.